ازدواج موفق

خواستن توانستن است

peyvandegolha — Tue, 03 Nov 2009 20:11:18 GMT

به نظر من همه آدمها دوست دارند بهترين باشند و هرگاه در اين راستا دچار نقصان يا كمبودي باشند به

نحوي مي خواهند آن را توجيه نمايند و در اكثر موارد آدمها مسئوليت كمبودها و گناهان خود را به راحتي

نمي پذيرند و مدام به دنبال شخص يا چيزي هستند كه مسئوليت كارها و به خصوص كمبودها را به گردن آن

بيندازند و هميشه به دنبال يك مقصر مي گردند تا گناه را به گردنش بيندازند!

اين كار گاهي آگاهانه و عمدي انجام مي شود و گاهي ناآگاهانه و غير عمدي طوري صورت مي گيرد كه

فرد خودش هم متوجه فرار از مسئوليت هايش نمي گردد.

از آنجا كه اين وبلاگ در مورد ازدواج است فقط در اين موضوع بحث مي كند وگرنه اين مبحث در همه

موارد زندگي انسانها مي تواند بررسي شود.

بسيار ديده شده كه افرادي مدام مي گويند :

ما مي توانستيم در زمينه هاي مختلف ورزشي، علمي، سياسي، هنري، اجتماعي و غيره موفق باشيم و

بهترين باشيم ولي چون ازدواج كرديم به خاطر مشكلات زندگي يا در جا زديم و يا از آرزوهايمان چشم

پوشي كرديم و در كل به موفقيت هايي كه دوست داشتيم نرسيديم!!

خلاصه با هزار و يك دليل كه نشانگر مشكلات زندگي خانوادگي و ازدواج است گناه عدم موفقيت هايشان را

به گردن ازدواج مي اندازند!!

و ادعا مي كنند اگر ازدواج نمي كردند بي شك يكي از بهترين ها در راه اهداف و آرزوهايشان بودند!!

من به جرئت مي توانم بگويم چنين افرادي اگر ازدواج هم نمي كردند مسلما" هميني بودند كه حالا هستند.

اين افراد اگر ازدواج نمي كردند باز هم در همين حد و اندازه باقي مي ماندند و به آرزوهايشان نمي رسيدند.

ولي از آنجايي كه آدمي عادت دارد به دنبال مقصر بگردد لذا توجيه پذيرترين مقصري كه مي توانند ارائه

دهند ازدواج است و بدين ترتيب گناه كم كاري هاي خودشان را به گردن ازدواج مي اندازند.

اين افراد نمي خواهند قبول كنند كه اگر پشتكار و تلاش و انگيزه بيشتري صرف مي كردند مسلما" به اهداف

والاتري مي رسيدند .

انسان توانايي و ظرفيت بسيار بالايي دارد كه متاسفانه در اكثر موارد از همه آنها استفاده نمي كند و ميزان

موفقيت انسان ها بستگي به اين دارد كه تا چه اندازه از ظرفيت ها و توانايي هاي وجودي خود استفاده

نمايند.

آنهايي كه بيشتر از اين ظرفيت ها بهره بجويند موفق تر قلمداد مي شوند.

گاهي افراد چون انگيزه و تلاش و پشتكار لازم را براي استفاده از توانايي هاي وجودي خودشان از دست

می دهند لذا نمي توانند در مسير اهداف خود تا انتها پيش بروند و اين ضعف و كم كاري را چون

نمي خواهند بپذيرند آگاهانه يا ناآگاهانه و ناخودآگاه به دنبال يك مقصر مي گردند.

مثلا" مي گويند فقر يا كمبود امكانات سبب شد ما به مدارج علمي يا هنري و يا ورزشي و غيره نرسيم!

در صورتي كه بسياري از بزرگان و نام آوران دنيا با فقر دست و پنجه نرم كرده اند و يا از روستاها و

شهرهاي كوچك سر بلند كرده اند!

بعضي ديگر نيز عدم موفقيت خود را مرهون ازدواج مي دانند در صورتي كه در عرصه هاي مختلف علمي،

سياسي، هنري، ورزشي و غيره بزرگاني داريم كه با وجود خانواده و مشكلات زندگي توانسته اند موفق

باشند كه در بسياري از موارد ، آنها حتي موفقيت هاي خود را مديون خانواده و شريك زندگي شان

مي دانند.

با مطالعه زندگي بزرگان و نام آوران خارجي و ايراني مي توان نمونه هاي زيادي را مشاهده نمود.

من فقط براي بيان مثال در هر عرصه يك نمونه از افراد موفق ايراني را كه براي جامعه ما شناخته شده

هستند و با داشتن خانواده و فرزند و مشكلات زندگي توانسته اند موفق قلمداد شوند را مثال مي زنم:

در عرصه ورزش آقاي رضازاده ، در عرصه هاي علمي دكتر حسابي ، در هنر شاخه سينما كه براي

جوانان چشمگيرتر است آقاي داود رشيدي ، در عرصه سياست آقاي خميني و در هر شاخه ديگري

مي توانيم افراد زيادي را مثال بزنيم كه در زمينه فعاليت خودشان موفقيت هاي زيادي داشته اند فقط

کافیست زندگي انسانهاي موفق را مرور كنيم و فقط نيمه خالي ليوان را نبينيم و افراد ناموفق را

ملاک قضاوت قرار ندهيم.

انسان وقتي انگيزه و پشتكار و برنامه ريزي نداشته باشد در بهترين شرايط هم نمي تواند به اهداف و

آرزوهايش برسد و برعكس اگر انگيزه و پشتكار و برنامه داشته باشد در سخت ترين شرايط مي تواند موفق

ترين باشد و به همين دليل گفته اند:

خواستن توانستن است.

عصبانیت

peyvandegolha — Wed, 23 Sep 2009 08:54:18 GMT

گاهي اوقات افراد به دلايل مختلف عصباني و خشمگين مي شوند.

عصبانيت و خشم حالتيست كه خواه و ناخواه در شرايطي خاص براي هر انساني ممكن است پيش آيد.

ولي آن چه مهم است اين مي باشد كه انسان در چنين حالاتي بتواند خود را به بهترين نحو كنترل كند و خشم

خود را كنترل شده بروز دهد.

آن چه باعث ايجاد مشكل مي شود اين است كه بعضي افراد خيلي سريع خشمگين مي شوند و با كوچكترين

مسئله اي عصباني شده و كنترل خود را از دست مي دهند و در چنين وضعيتي عكس العمل هاي ناخوشايندي

را نشان مي دهند كه موجب آزار ديگران و حتي خودشان مي گردد و منجر به تيره شدن روابط بين افراد نيز

مي شود.

در بسياري از موارد فرد خشمگين بعد از فروكش شدن خشم خود از حالات و گفتار و كردار خود در زمان

عصبانيت پشيمان و شرمنده مي شود.

دقيقا" چنين افرادي از من سوال كرده اند كه چگونه بايد با اين مشكل مواجه شد؟

مسلما" خشم و عصبانيت دلايل و زمينه هاي روحي رواني و جسمي و اجتماعي و خانوادگي دارد و براي

غلبه بر آن نيز حتما" راه كارهاي علمي و عملي وجود دارد كه متخصصان اهل فن در اين زمينه مي توانند

افراد مبتلا را راهنمايي كنند.

و از آن جا كه من تخصصي در اين زمينه ندارم نمي توانم پاسخي جامع به اين دوستان بدهم.

وليكن من يك تجربه موفق در رابطه با اين مشكل داشته ام كه براي خودم و چند تن از دوستان ديگر نيز

مفید واقع شده است. لذا صلاح ديدم آن را ارائه دهم شايد براي ديگران نيز راه حل مناسبي باشد.

من شخصا" خيلي زود ناراحت و عصبي مي شدم و خيلي هم سريع پشيمان مي شدم كه البته پشيماني

اصولا" سودي ندارد!

براي اين كه هنگام عصبانيت بتوانم خودم را كنترل كنم و به ياد بياورم كه حتما" به زودي پشيماني به

سراغم مي آيد تصميم گرفتم بر روي چند ورقه با خط درشت جملاتي تذكر دهنده خطاب به خودم را بنويسم.

جملات كوتاهي مانند:

خشم خود را فرو خور كه من جرعه اي شيرين تراز آن ننوشيدم وپاياني گواراتر از آن نديده ام.امام علي ع

خشم و غضب صاحبش را هلاك و زشتي هايش را آشكار مي سازد. امام علي ع

آدم خشمگين نمي تواند حقيقت را بگويد.

بهترين چاره غضب به تاخير انداختن آن است.

آتش را نمي توان با آتش خاموش كرد.

خشم با ديوانگي آغاز مي شود و با پشيماني پايان مي يابد.

آرام باش .

پشيماني سودي نخواهد داشت.

خشم خود را كنترل كن.

هنگام عصبانيت برو در آينه نگاه كن بي اختيار به خود خواهي خنديد.

.....

و از اين قبيل جملات كوتاه كه هميشه بعد از خشم با خودم تكرار مي كردم ، را نوشتم و به در و ديوار همه

جا نصب كردم. در پذيرايي در اطاق ها و در آشپزخانه و جلوي تلويزيون و هر جايي كه مرتب بتواند جلوي

چشمم قرار گيرد. باور كنيد هر وقت ناراحت مي شدم و مي خواست عصبانيت كم كم در وجودم شعله ور

شود تا چشمم به اين اوراق مي افتاد همانند تلنگري بود كه به من هشدار مي داد:

براي اين كه پشيمان نشوي بايد خودت را كنترل كني و خشمت را مهار نمايي.

و به طرز خاصي خشمم بروز نمي كرد حتي گاهي خنده ام هم مي گرفت و مسئله را با خنده و شوخي تمام

می كردم . البته در مواقع ديگر هم مدام با خودم تمرين داشتم و تنها سختي كار اين بود كه هر وقت

میهمان می آمد بايد سريع كاغذها را از در و ديوار جمع مي كردم تا مجبور نباشم كلي توضيح دهم!

اين روش را براي چند نفر ديگر هم توضيح دادم كه آنها نيز اعتراف كرده اند كه اين كار برايشان خيلي مفيد

بوده است.

لذا در پاسخ دوستاني كه در اين باب سوال داشتند مي توانم بگويم:

من توضيح علمي و تخصصي ندارم آنها مي توانند به اهل فن مراجعه كنند . ولي اين تجربه شخصي را كه

فكر مي كنم ارزش امتحان كردنش وجود دارد را ارائه دادم و اميدوارم براي كساني كه چنين مشكلي دارند

مفيد و موثر واقع شود.

توجه توجه:

peyvandegolha — Mon, 24 Aug 2009 08:39:18 GMT

هر چيزي اگر از آن استفاده درست شود مي تواند خوب و سودمند و اگر استفاده نادرست

شود بد و مضر باشد.

اينترنت تكنولوژي و پديده اي است كه دو روي خوب و بد دارد. و متاسفانه وقتي افراد فاقد

اخلاق و فرهنگ در اين عرصه حضور مي يابند سوء استفاده ها و جنبه هاي منفي اين

تكنولوژي را مورد استفاده قرار مي دهند!

از آن جايي كه فرد يا افرادي با سوء استفاده از نام اينجانب و اين وبلاگ در سايت ها و وبلاگ

هاي ديگران پيام هاي غير اخلاقي و دور از ادب مي گذارند لذا بدين وسيله اعلام مي دارم:

هرگز اينجانب در هيچ وبلاگ و يا سايتي پيام غير اخلاقي و دور از ادب و نزاكت نگذاشته ام .

و كساني كه با محتواي اين وبلاگ كه برگرفته شده از عقايد و نظرات شخصي نويسنده آن

است آشنايي دارند مي دانند در طي اين چند سال در هيچ يك از مباحث اين وبلاگ كوچكترين

مورد غير اخلاقي ذكر نشده و نويسنده آن يعني خود من نيز بسيار پاي بند اصول اخلاقي مي

باشم و هرگز خارج از اعتقادات خود عملي را انجام نمي دهم.

لذا اگر جايي پيامي غير اخلاقي با نام اينجانب مشاهده نموديد مطمئن باشيد اين كار توسط

افراد بي فرهنگ و بي اخلاقي انجام شده كه از نام ديگران سوء استفاده مي كنند.

اي كاش آنهايي كه چيزي براي عرضه به ديگران در دنياي مجازي اينترنت ندارند لااقل اين

تكنولوژي را بازيچه هوس هاي خود قرار نمي دادند.

اميدوارم خداوند همه را به راه راست هدايت كند.

آمين

نسرين ابراهيم زاده

برخی از معیارهای ازدواج که کم تر به آن ها توجه می شوند

peyvandegolha — Sat, 08 Aug 2009 07:38:18 GMT

آیا تا به حال از خود یا فرزندانتان سوال کرده اید که معیارهای واقعی ازدواج برای برخورداری از

یک زندگی واقعی چیست؟ یا زندگی ایده آل و لذت بخش چگونه شکل می گیرد؟

اغلب پدر و مادرهای ایرانی علاقه بسیار وافری به فرزندان خود و آینده آن ها دارند و به همین

جهت تمامی تلاش خود را از همان دوران کودکی برای رشد و تربیت فرزندان به کار می گیرند.

آن ها فرزندان خود را تحت شرایط مطلوب اقتصادی و اجتماعی رشد می دهند و از مدارس

پیشرفته و توانمند برای تحصیلات بدون نقص آنها بهره می برند. بهترین کلاس های آموزش

هنر، تکنولوژی، زبان و ورزش را برای آمادگی همه جانبه عزیزانشان مهیا می کنند و همه این

ها مستلزم زحمات و مشکلات متعددی است که والدین برای تربیت بی نظیر فرزندانشان با

آغوش باز متحمل می شوند.

اما برخی از این پدر و مادرها علیرغم این که حساسیت فوق العاده ای به تربیت صحیح فرزندان

خود دارند، بازهم مهم ترین قسمت زندگی آن ها را نادیده می گیرند یا دست کم آن طور که

باید مورد توجه قرار نمی دهند. آن ها فراموش می کنند که ازدواج و شروع زندگی مشترک

فرزندانشان بیش از هر موضوع دیگری اهمیت دارد و نیازمند آموزش و انتقال تجربه است.

ازدواج و شروع یک زندگی مشترک از مواردی هست که به علت استمرار و پیوستگی ممتد در

زندگی افراد موجب می شود تا زن و شوهر به صورت مشترک هر موضوعی را با هم تجربه

کنند. انواع مشکلات، موفقیت ها،شادی، غم و غصه ها، حوادث و اتفاقات خوشایند یا تاسف

بار و اختلافات و تفاهم ها. این تغییر وضعیت در طول یک زندگی مشترک مستلزم قابلیت ها و

تفکرات مشترکی بین زن و مرد است تا از برخورد موج شدید این نا همواریها با پایه های

زندگی، اساس آن دچار لرزش و شکاف نگردد.

اهمیت دوران پیش از ازدواج(نامزدی)

زندگی زناشویی متشکل از تجاربی است که با آزمون و خطا صورت می گیرد اما این آزمون و

خطا تاریخ و مهلت مشخصی دارند که اگر از زمان آن ها بگذرد تبدیل به نفاق و درگیری و

درنهایت جدایی خواهد شد.

زمان به موقع این آزمون و خطاها قبل از شروع زندگی مشترک و در دوره آشنایی یا نامزدی

است که هر دوطرف با در نظر گرفتن عقاید و آداب مرسوم خانوادگی ارتباط کنترل شده ای را

بایکدیگر آغاز می کنند.

در اصل این رابطه تنها برای شناخت خصوصیات و رفتارهای دو طرف نسبت به یکدیگر است و

هرگز نباید این باور را به وجود بیاورد که این دوره مرحله مقدماتی ازدواج است و خواسته و

ناخواسته باید ادامه راه به همین منوال صورت پذیرد. باید پذیرفت که این دوره فقط برای

آشنایی، شناخت و محک یکدیگر است نه بیشتر. به زبانی ساده تر، یعنی هر جا که دو طرف

احساس کردند که واقعا شکاف و اختلافات اساسی بین آن ها وجود دارد بهتر است که از ادامه

راه خودداری کنند و بر عقاید و باورهای غلط خود و خانواده که مبنی بر بی آبرویی یا نگون

بختی دختر و ضربه روحی هر دوطرف است یا مایه ننگ و حقارت خانواده است دست بردارند.

زیرا این بهانه ها تنها یک باور غلط است که وجود منطقی و خارجی ندارد و از اساس اشتباه

است. ضمن اینکه تحمل چند وقت ناراحتی و روحی و شکست عشقی خیلی راحت تر،

معقولانه تر و واقع بینانه تر از یک عمر زندگی اشتباه و نابه جا با انواع مشکلات کوچک و بزرگ

است.

اشتباه بزرگ

پدر و مادری که یک عمر زندگی خود را وقف تربیت صحیح و آموزش موفق فرزند خود کرده اند

نباید به خاطر باورهای غلط و عقاید اشتباه خود هرچه رشته اند را پنبه کنند. بله دوران نامزدی

هزینه دارد، جشن و میهمانی دارد، دلبستگی دارد و خیلی موضوعات دیگر. اما این ها به هیچ

عنوان دلیل خوبی برای ادامه راهی نیست که عاقبت خوشی ندارد. درست است باید به

فرزندان آموخت که سنگ صبور مشکلات باشند و با هر اتفاقی که به نظرشان ناخوشایند نمی

آید، شانه خالی نکنند اما اختلافات عمیق، عقاید متضاد، عدم علاقه قلبی به یکدیگر و مواردی

از این قبیل مشکلات کوچکی نیستند که با گذشت زمان مرتفع شوند یا در زندگی های امروز

نادیده گرفته شوند. باید این واقعیت را پذیرفت که فرزندان ما در شرایط و روزگازی غیر از ما

زندگی می کنند و بین دوران عشقی ما و دوران عشقی آن ها دست کم چندین دهه فاصله

است.

معیارهای ناگفته ازدواج

در ابتدا باید به فرزندان آموخت که معیارهای مهم و اساسی زندگی مشترک خود را دریابند.

البته به این علت که فرزندان قبلا تجربه این چنینی نداشته و اطلاعات و آگاهی کافی در این

زمینه ندارد، نمی توانند وجوه مختلف یک زندگی ایده آل را بشناسند و اهمیت یک به یک آن

ها را درک کند. به همین خاطر لازم است تا والدین هرکدام در جای خود نکات مهم و اساسی

یک زندگی مشترک را صادقانه،‌صریح و بدون کاستی برای آن ها متذکر شوند و مزایا و معایب

هرکدام را به روشنی یادآور گردند تا فرزندشان با آگاهی نسبی بتواند معیارهای خود را تقویت

و هدایت نماید.

برخی از نکاتی که در زندگی زناشویی زمینه ساز یک زندگی ایده آل و لذت بخش است و

بایدمورد توجه قرار بگیرد و بهتر است که جوانان به آن نظری داشته باشند، از این قرار است.

- عدم اختلاف در عقاید مذهبی، فرهنگی و اجتماعی

- تراز تحصیلی و شغلی(بستگی به سلایق زن و شوهر دارد ولی باید مورد توجه

قرار بگیرد) البته در این مورد دختران بهتر است از نظر همسرشان در رابطه با فعالیت

های اجتماعی و شغلی خود در زندگی مشترک آگاه شوند و در آن زمینه به توافق

قطعی برسند.

- تناسب اندام و همچنین اهمیت به چاقی یا لاغری یکدیگر

- تمایل داشتن به علاقه مندی های یکدیگر و پذیرفتن آنها

- شخصیت و فرهنگ خانوادگی و نحوه تفکر و نگرش والدین همسر

- انطباق برنامه های آینده و توافق در اجرای اهداف طرفین و تحمل عواقب آن.

مثلا شاید دختری بعد از ازدواج قصد ادامه تحصیل دارد و همسر او در دوران نامزدی با

این موضوع موافقت می کند اما با شروع زندگی مشترک، شروط و محدودیت هایی

را برای تحقق این موضوع قایل می شود. مانند این که از تحصیل او در شهرهای دیگر

یا دانشکده های خاص جلوگیری می کند و یا از پرداخت هزینه آن خودداری می کند.

- توافق در موعد فرزند داری

- توقعات و خواسته های شخصی از یکدیگر

- نوع تمایلات و توقعات جنسی

- محدودیت ها و آزادیهایی که برای یکدیگر قایل می شوند.

- چگونگی کنترل بحران و وضعیت های دشوار توسط طرف مقابل(که نیاز به

بررسی و دقت، بدون اطلاع همسر دارد.)

- میزان عصبانیت و چگونگی کنترل آن و اینکه عصبانیت وی منجر به چه اتفاقاتی

خواهد شد.

- عدالت و انصاف در رفتار و اعمال

- اهمیت به حرام و حلال

- رعایت قوانین و حقوق دیگران

- میزان رعایت نکات اجتماعی و فرهنگی

- میزان انعطاف پذیری از خود گذشتگی

- میزان ظرفیت انتقاد پذیری و تغییر پذیری

- میزان توجه و حرف شنوی از پیشنهاد و خواسته های طرف مقابل

- پرستیژ و شخصیت رفتاری گفتاری

- میزان منطق و درک قضایا

- اهمیت به نظافت و پاکیزگی شخصی و عمومی

- میزان اهمیت به وضعیت و پوشش ظاهری و نوع راه رفتن، نشستن و غذا

خوردن

- میزان صبر و تحمل و بردباری

- نوع تصور و چگونگی رفتار در رابطه با خانواده همسر

- میزان توجه به سلامت و رفاه همسر و خانواده

- میزان تفاهم در مسایل اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و سیاسی

- اهمیت به نحوه زندگی پدر و مادر وی. به این علت که فرزندان در زندگی

زناشویی اغلب پدر و مادر و نزدیکان خود را الگو قرار می دهند توجه به زندگی

نزدیکان وی خالی از لطف نیست .

- تعداد جمعیت خانواده همسر و تفات آن با جمعیت خانواده خود

- عقاید، تعصبات و آداب رسوم قومی

- نژاد و قومیت خانواده همسر و وضعیت اجتماعی که در آن رشد و تربیت یافته است

- اختلاف های تربیتی و تادیبی که ناشی از نگرش متفاوت والدین است

چگونگی برخور دبا مشکلات، میزان سازگاری و تصور در مورد طلاق و یا ادامه زندگی و

دیدگاه آن ها در مورد طرف مقابل نکاتی است که ذهنیت فرد را تحت تاثیر خود قرار می

دهد و لازم است که از آن ها شناخت کافی به دست آورد.

- میزان و چگونگی ارتباط با جنس مخالف که این هم می تواند تحت تاثیر رفتار

خانوادگی قرار بگیرد.

- میزان شرم و حیا و احترام به دیگران

- میزان حسادت ، خساست و تفکر اقتصادی و مدیریت بحران و آینده نگری هم از

نکات مهم و قابل توجهی هستند که باید مورد بررسی قرار بگیرند.

از آقای م.م. به خاطر ارسال این مطلب به این وبلاگ کمال تشکر و قدردانی را دارم.

تداوم یك زندگی

peyvandegolha — Sun, 19 Jul 2009 07:44:18 GMT

اون شب وقتی به خونه رسیدم دیدم همسرم مشغول آماده کردن شام است. دستشو گرفتم و گفتم: باید راجع به یک موضوعی باهات صحبت کنم. اون هم آروم نشست و منتظر شنیدن حرف های من شد. دوباره سایه رنجش و غم رو توی چشماش دیدم. اصلا نمی دونستم چه طوری باید بهش بگم، انگار دهنم باز نمی شد. هرطور بود باید بهش می گفتم و راجع به چیزی که ذهنم رو مشغول کرده بود، باهاش صحبت می کردم. موضوع اصلی این بود که من می خواستم از اون جدا بشم. بالاخره هرطور که بود موضوع رو پیش کشیدم، از من پرسید چرا؟! اما وقتی از جواب دادن طفره رفتم خشمگین شد و در حالی که از اتاق غذاخوری خارج می شد فریاد می زد: تو مرد نیستی.
اون شب دیگه هیچ صحبتی نکردیم و اون دایم گریه می کرد و مثل باران اشک می ریخت. می دونستم که می خواست بدونه که چه بلایی بر سر عشق مون اومده و چرا؟ اما به سختی می تونستم جواب قانع کننده ای براش پیدا کنم. چرا که من دلباخته یک دختر جوان به اسم"دوی" شده بودم و دیگه نسبت به همسرم احساسی نداشتم. من و اون مدت ها بود که با هم غریبه شده بودیم من فقط نسبت به اون احساس ترحم داشتم. بالاخره با احساس گناه فراوان موافقت نامه طلاق رو گرفتم. خونه، 30درصد شرکت و ماشین رو به اون دادم. اما اون یک نگاه به برگه ها کرد و بعد همه رو پاره کرد.
زنی که بیش از 10 سال باهاش زندگی کرده بودم تبدیل به یک غریبه شده بود و من واقعا متاسف بودم و می دونستم که اون 10 سال از عمرش رو برای من تلف کرده و تمام انرژی و جوانی اش رو صرف من و زندگی با من کرده، اما دیگه خیلی دیر شده بود و من عاشق شده بودم. بالاخره اون با صدای بلند شروع به گریه کرد، چیزی که انتظارش رو داشتم. به نظر من این گریه یک تخلیه هیجانی بود. بالاخره مسئله طلاق کم کم داشت براش جا می افتاد.
فردای اون روز خیلی دیر به خونه اومدم و دیدم که یک نامه روی میز گذاشته! به اون توجهی نکردم و رفتم توی رختخواب و به خواب عمیقی فرو رفتم. وقتی بیدار شدم دیدم اون نامه هنوز هم همون جاست. وقتی اون رو خوندم دیدم شرایط طلاق رو نوشته. اون هیچ چیز از من نمی خواست به جز اینکه در این مدت یک ماه که از طلاق ما باقی مونده بهش توجه کنم. اون درخواست کرده بود که در این مدت یک ماه تا جایی که ممکنه هر دومون به صورت عادی کنار هم زندگی کنیم. دلیلش هم ساده و قابل قبول بود: پسرمون در ماه آینده امتحان مهمی داشت و همسرم نمی خواست که جدایی ما پسرمون رو دچار مشکل بکنه! این مسئله برای من قابل قبول بود. اما اون یک درخواست دیگه هم داشت: از من خواسته بود که بیاد بیارم که روز عروسی مون من اون رو روی دست هام گرفته بودم و به خانه آوردم و درخواست کرده بود که در یک ماه باقی مونده از زندگی مشترکمون هر روز صبح اون رو از اتاق خواب تا دم در به همون صورت روی دست هام بگیرم و راه ببرم!

خیلی درخواست عجیبی بود. با خودم فکر کردم حتما داره دیوانه می شه. اما برای این که آخرین درخواستش رو رد نکرده باشم موافقت کردم. وقتی این درخواست عجیب و غریب رو برای "دوی"تعریف کردم اون با صدای بلند خندید گفت: به هر حال باید با مسئله طلاق روبرو می شد، مهم نیست داره چه حقه ای به کار می بره.
مدت ها بود که من و همسرم هیچ تماسی با هم نداشتیم تا روزی که طبق شرایط طلاق که همسرم تعیین کرده بود من اون رو بلند کردم و در میان دست هام گرفتم. هر دومون مثل آدم های دست و پاچلفتی رفتار می کردیم و معذب بودیم. پسرمون پشت ما راه می رفت و دست می زد و می گفت: بابا مامان رو تو بغل گرفته راه می بره.جملات پسرم دردی رو در وجودم زنده می کرد، از اتاق خواب تا اتاق نشیمن و از اون جا تا در ورودی حدود 10متر مسافت رو طی کردیم. اون چشم هاشو بست و به آرومی گفت: راجع به طلاق تا روز آخر به پسرمون هیچی نگو! نمی دونم یک دفعه چرا این قدر دلم گرفت و احساس غم کردم. بالاخره دم در اون رو زمین گذاشتم. رفت و سوار اتوبوس شد و به طرف محل کارش رفت. من هم تنها سوار ماشین شدم و به سمت شرکت حرکت کردم. روز دوم هر دومون کمی راحت تر شده بودیم، می تونستم بوی عطرشو استشمام کنم. عطری که مدتها بود از یادم رفته بود.
با خودم فکر کردم من مدتهاست که به همسرم به حد کافی توجه نکرده بودم. انگار سال هاست که ندیدمش، من از اون مراقبت نکرده بودم. متوجه شدم که آثار گذر زمان بر چهره اش نشسته، چند تا چروک کوچک گوشه چشماش نشسته بود. لابه لای موهاش چند تا تار خاکستری ظاهر شده بود! برای لحظه ای با خودم فکر کردم: خدایا من با او چه کار کردم؟! روز چهارم وقتی اون رو روی دست هام گرفتم حس نزدیکی و صمیمیت رو دوباره احساس کردم. این زن، زنی بود که 10 سال از عمر و زندگی اش رو با من سهیم شده بود. روز پنجم و ششم احساس کردم، صمیمیت داره بیشتر و بیشتر می شه، انگار دوباره این حس زنده شده و دوباره داره شاخ و برگ می گیره. من راجع به این موضوع به "دوی" هیچی نگفتم. هر روز که می گذشت برام آسون تر و راحت تر می شد که همسرم رو روی دست هام حمل کنم و راه ببرم. با خودم گفتم حتما عضله هام قوی تر شده. همسرم هر روز با دقت لباسش رو انتخاب می کرد.
یک روز در حالی که چند دست لباس رو در دست گرفته بود احساس کرد که هیچ کدوم مناسب و اندازه نیستند. با صدای آروم گفت: لباس هام همگی گشاد شدند. و من ناگهان متوجه شدم که اون توی این مدت چه قدر لاغر و نحیف شده و به همین خاطر بود که من اون رو راحت حمل می کرد. انگار وجودش داشت ذره ذره آب می شد. گویی ضربه ای به من وارد شد، ضربه ای که تا عمق وجودم رو لرزوند. توی این مدت کوتاه اون چقدر درد و رنج رو تحمل کرده بود. انگار جسم و قلبش ذره ذره آب می شد. ناخودآگاه بلند شدم و سرش رو نوازش کردم. پسرم این منظره که پدرش، مادرش رو در آغوش بگیره و راه ببره تبدیل به یک جزء شیرین زندگی اش شده بود. همسرم به پسرم اشاره کرد که بیاد جلو و به نرمی و با تمام احساس اون رو در آغوش فشرد. من روم رو برگردوندم، ترسیدم نکنه که در روزهای آخر تصمیمم رو عوض کنم. بعد اون رو در آغوش گرفتم و حرکت کردم.
همون مسیر هر روز، از اتاق خواب تا اتاق نشیمن و در ورودی. دست های اون دور گردن من حلقه شده بود و من به نرمی اون رو حمل می کردم، درست مثل اولین روز ازدواج مون. روز آخر وقتی اون رو در آغوش گرفتم به سختی می تونستم قدم های آخر رو بردارم. انگار ته دلم یک چیزی می گفت: ای کاش این مسیر هیچ وقت تموم نمی شد. پسرمون رفته بود مدرسه، من در حالی که همسرم در آغوشم بود با خودم گفتم: من در تمام این سالها هیچ وقت به فقدان صمیمیت و نزدیکی در زندگی مون توجه نکرده بودم.
اون روز به سرعت به طرف محل کارم رانندگی کردم، وقتی رسیدم بدون این که در ماشین رو قفل کنم ماشین رو رها کردم. نمی خواستم حتی یک لحظه در تصمیمی که گرفتم، تردید کنم. "دوی" در رو باز کرد و من بهش گفتم که متاسفم، من نمی خوام از همسرم جدا بشم! اون حیرت زده به من نگاه می کرد، به پیشانیم دست زد و گفت: ببینم فکر نمی کنی تب داشته باشی؟ من دستشو کنار زدم و گفتم: نه! متاسفم، من جدایی رو نمی خوام. این منم که نمی خوام از همسرم جدا بشم. به هیچ وجه نمی خوام اون رو از دست بدم. زندگی مشترک من خسته کننده شده بود، چون نه من و نه اون تا یک ماه گذشته هیچ کدوم ارزش جزییات و نکات ظریف رو در زندگی مشترکمون نمی دونستیم. زندگی مشترکمون خسته کننده شده بود نه به خاطر این که عاشق هم نبودیم بلکه به این خاطر که اون رو از یاد برده بودیم. من حالا متوجه شدم که از همون روز اول ازدواج مون که همسرم رو در آغوش گرفتم و پا به خانه گذاشتم موظفم که تا لحظه مرگ همون طور اون رو در آغوش حمایت خودم داشته باشم. "دوی" انگار تازه از خواب بیدار شده باشه در حالی که فریاد می زد در رو محکم کوبید و رفت.
من از پله ها پایین اومدم سوار ماشین شدم و به گل فروشی رفتم. یک سبد گل زیبا و معطر برای همسرم سفارش دادم.دختر گل فروش پرسید: چه متنی روی سبد گل تون می نویسید؟ و من در حالی که لبخند می زدم نوشتم: از امروز صبح، تو رو در آغوش مهرم می گیرم و حمل می کنم، تو رو با پاهای عشق راه می برم، تا زمانی که مرگ، ما دو نفر رو از هم جدا کنه و امیدوارم که فقط مرگ مارو از هم جدا کنه ...

درسته، جزئیات ظریفی توی زندگی ماها هست که از اهمیت فوق العاده ای برخورداره ولی در بعضی مواقع از اونها غافل هستیم. مسائل و نکاتی که برای تداوم و یک رابطه، مهم و ارزشمندند. این مسایل خانه مجلل، پول، ماشین و مسایلی از این قبیل نیست. این ها هیچ کدوم به تنهایی و به خودی خود شادی آفرین نیستند. پس در زندگی سعی کنید زمانی رو صرف پیدا کردن شیرینی ها و لذت های ساده زندگی تون کنید. چیزهایی رو که از یاد برده اید رو یادآوری و تکرار کنید و هر کاری رو که باعث ایجاد حس صمیمیت و نزدیکی بیشتر و بیشتر بین شما و همسرتون می شه، انجام بدید. زندگی خود به خود دوام پیدا نمی کنه.
به عشق عادت نكنید بلكه با عشق زندگی كنید
این شما هستید که باید باعث تداوم زندگی تون بشید ...

متاسفانه منبع این داستان را نمی دانم چیست! این حکایت از طریق ایمیل به دستم رسیده است.

چون جالب بود آن را در وبلاگ درج کردم امیدوارم شما هم بپسندید.

خساست

peyvandegolha — Sun, 21 Jun 2009 16:10:18 GMT

يكي از خصوصيات منفي كه مي تواند روابط دو نفر را دچار مشكل نمايد خسيس بودن يكي از طرفین

مي باشد.

خساست يك صفت ذاتي است و اكتسابي نيست. و اجتماع فقط در بروز و ظهور و تشديد و يا تضعيف آن نقش

دارد.

اين بدين معنا نيست كه نتوان آن را مهار كرد بلكه بدين معني است كه مهار آن كار بسيار دشواري است.

فرد خسيس هميشه به فكر مال اندوزي و جمع كردن پول و ثروت است. به نحوي كه حاضر نيست اموال خود

را خرج كند فقط دوست دارد پس انداز نمايد و از آنها نگهداري كند.

افراد خسيس هرگز با ميل و رغبت براي ديگران حتي نزديكترين عزيزانشان چيزي را خرج نمي كنند.

گاهي اين افراد آنقدر افراط به خرج مي دهند كه حتي حاضر نيستند براي رفاه و لذت خودشان در زندگي

نيز هزينه اي بكنند.

من شخص خسيسي را ديدم كه بيمار بود و در اين حالت حتي حاضر نشد با آژانس به نزد دكتر برود و از

اتوبوس شركت واحد استفاده كرد . حتي براي راحتي خودشان نيز هزينه اي را متقبل نمي شوند.

تا چه برسد به ديگران! لذا نبايد از چنين افرادي هيچ توقعي داشت!

فرد خسيس همواره فكر مي كند بايد مال و منالي جمع كند كه اگر روزي روزگاري مشكلي برايش پيش آمد

بتواند به راحتي آن را حل كند! و اين امر موجب دلهره و اضطرابي دائمي در وجودش مي شود كه مشكلات

روحي زيادي را در پي دارد.

در اصل افراد خسيس به قدرت و مهرباني و بخشش خداوند ايمان ندارند.

آنها بي نيازي را در خود و اموالشان جستجو مي كنند! آنها به جاي اين كه به خداوند توكل داشته باشند به

خودشان و قدرت ماليشان توكل مي كنند.

براي رهايي از چنين خصلتي بايد ايمان فرد قوي شود.

بايد ايمان داشت كه خدا ما لك هستي است و قدرت مطلق خداست. اوست كه همه را خلق كرده و به اندازه

همه در دنيا برايشان نعماتي نيز آفريده است. اوست كه فقير و غني را حمايت مي كند. خداوند بنده هايش را

آن چنان كه مقدر است حمايت مي نمايد.

بايد توكل و ايمان به خداوند در قلب انسان ريشه كند و به اين درك نائل آيد كه خداوند آنقدر مهربان است كه

همه بنده هايش را در نظر دارد. و خداوند است كه روزي دهنده همه موجودات مي باشد.

حال اگر كسي به جاي توكل به خدا به خودش و يا ماديات توكل نمايد نتيجه اش هراسي دائمي و دروني

خواهد بود . هميشه ترس از بروز مشكلات و چگونگي مواجه شدن با آنها در وجود شخص خواهد بود.

يكي از پيامدهاي منفي اين حالت خصلت بدي چون خساست مي باشد. كه سبب مي شود حالتي بيمارگونه

اتفاق بيفتد كه موجبات ناراحتي اطرافيان و نزديكان را فراهم مي نمايد.

افراد خسيس از ترس از دست دادن اموالشان برخوردهاي نامناسب با ديگران دارند اين عملكرد موجب

مي شود بحث ها و درگيري هايي بين افراد خانواده به وجود بيايد.

گاهي افراد صبرشان زياد است و تحمل مي كنند و بعضي ديگر هم كه طاقت تحمل ندارند جدايي را انتخاب

مي نمايند.

در چندين مقاله خواندم كه خساست هيچ درماني ندارد.

لذا هرگز سعي نكنيد اين افراد را تغيير دهيد. هرگز با آنها مقابله به مثل نكنيد و درگير نشويد و مقايسه شان

نكنيد چه بسا اين كارها آنها را جري تر و لجباز تر هم بكند.

هرگز با آنها مبارزه نكنيد چون قطعا" شكست مي خوريد.

فقط اگر مي توانيد از طريقي درست نور ايمان و توكل به خدا را در قلبشان روشن كنيد.

اگر به بنيان خانواده اهميت مي دهيد بايد با صير و بردباري تحملشان كنيد و اگر توان تحمل نداريد كه

مي بايست جدا شويد.

به همين دليل توصيه مي شود قبل از ازدواج كاملا" با آگاهي و شناخت اقدام كنيد و از بابت خصوصيات

مختلف فرد مقابلتان را مورد تحقيق قرار دهيد تا در آينده مجبور نشويد توانتان را براي مبارزه با مشكلات

هدر دهيد.

به خصوص اگر ميزان تحملتان در رابطه با بعضي خصلت ها كمتر است بايد حساسيت بيشتري براي شناخت

فرد مقابل نشان دهيد. و بعد از شناخت كامل اقدام نماييد.

هرگز خود را با جمله در آينده او را تغيير خواهم داد فريب ندهيد!

شما هرگز نمي توانيد خصلت هاي ذاتي كسي را تغيير دهيد. هر كسي را آن طور كه هست بپذيريد و خيال

تغيير ديگران را از سر بيرون كنيد.

قطعا" با چنين نگرشي انتخاب بهتري خواهيد داشت.

شیوه های دستیابی به یک ازدواج موفق

peyvandegolha — Thu, 14 May 2009 10:27:18 GMT

هر ازدواجي لحظات خوب و بد و شيرين و تلخي دارد؛ ولي آنچه باعث خوشبختي و يا شكست يك ازدواج در طولاني مدت مي شود، چيست؟ در دو دهه اخير، محققان در حال تحقيق و بررسي عواملي هستند كه باعث مي شود يك ازدواج به خوبي و تفاهم متقابل بينجامد و در مقابل، ازدواج ديگر شكست بخورد. گروهي از محققان، تحقيق خود را روي زوجهايي انجام دادند كه آنها را در لابراتوارهاي زوجين از نزديك ، مطالعه و بررسي كردند، به طوري كه تمام عمل و عكس العمل هاي آنان مطالعه شد. (اين شيوه تحقيق، بررسي يا شيوه دليل خواني ناميده مي شود.) يكي از محققان، گروهي از زوجين عادي را از جامعه انتخاب كرد و با اين شيوه، راه مطمئني براي مطالعه درباره علل شكست يا موفقيت ازدواج ها يافت. اين آزمايش ها معمولاً به صورت اندازه گيري ضربان قلب همسر و يا چگونگي نشان دادن احساسات با تغييرات چهره و اين كه با چه زباني با يكديگر و اطرافيان صحبت مي كنند، صورت گرفته است. در حال حاضر محققان با تقريبي بيش از 90 درصد مي توانند تخمين بزنند كه كدام زندگي موفق ، و كدام ناموفق است. در متن زير شما مي توانيد تعدادي از پيشنهادهايي كه براساس تحقيقات بسيار معتبر به دست آمده براي راهيابي به يك زندگي زناشويي موفق و محكم بخوانيد:
يك زوج عادي معمولاً در حالت عادي، 6 سال پس از ازدواج به فكر كمك خواستن از ديگران مي افتند (اين در حالتي است كه بيشتر طلاقها در 7 سال اول ازدواج اتفاق مي افتد) بدين ترتيب در مدت 6 سال اول ازدواج، بيشتر زوجين با ناراحتي ها و مشكلات مكرر، به زندگي زناشويي خود ادامه مي دهند.

خودتان را اصلاح كنيد

بنا به توصيه محققان ، ما بايد بتوانيم احساسات خود را بيان كنيم و بگوييم چه چيزي در درجه اول براي ما اهميت دارد. زوجهاي موفق و خوشبخت احساسات خود را در مواقع حساس به راحتي بيان مي كنند.
مواظب لحن خود در مشاجرات باشيد

بيشتر درگيري ها زماني آغاز مي شوند كه يكي از زوجين با لحن منتقدانه از ديگري ايراد مي گيرد. ذهنيات خود را بيان كنيد، ولي به صورتي كه شنيدنش، هم براي شما و هم براي طرف مقابلتان راحت باشد.

تأثير پذير باشيد

يك ازدواج زماني موفق است كه شوهر بتواند از همسرش تأثير بپذيرد. تأثيرپذيري شوهر از همسرش (برخلاف زن از شوهرش) بسيار مهم است. تحقيقات نشان داده است كه زنان در حالت عادي آماده تأثير پذيري از شوهرانشان هستند. پس ازدواجي موفق است كه هر دو طرف به يك ميزان از ديگري تأثير بگيرند.

استانداردهاي خودتان را بالا ببريد

زوجهايي كه تازه ازدواج كرده اند و يا زوجهاي خوشبخت معمولا توقع بالايي از يكديگر دارند. خوشبخت ترين زوجها معمولاً توقع رفتارهاي زننده از يكديگر را ندارند، هر چه ميزان تحمل رفتارهاي زشت طرفين در اول ازدواج كمتر باشد، در طولاني مدت، زوجين در مسير ازدواج خوشبخت ترند.

ياد بگيريد چگونه يك مشاجره را آرام كنيد و يا آن را خاتمه دهيد

زوجهاي موفق مي دانند يك مشاجره را چگونه خاتمه دهند و مي دانند چگونه مي توان يك مسئله پيچيده را ترميم كرد پيش از آن كه مشاجره به طور كامل از كنترل خارج شود.

شيوه ترميم يك مشاجره به اين شرح است:

موضوع بحث را با يك موضوع كاملاً بي ربط عوض كنيد. از طنز استفاده كنيد. طرف مقابل را با يك جمله كه نشان دهنده اهميت دادن به اوست، متوجه كنيد؛ مثلا من مي دانم اين مسئله براي تو سخت است و به اين ترتيب او را متوجه اين نكته كنيد كه هر دوي شما در اين مورد وضع مشابه داريد. مثلاً بگوييد اين مشكل هر دوي ماست. از مشاجره عقب بكشيد. در زندگي زناشويي گاهي شما بايد كوتاه بياييد تا برنده شويد. اهميت دادن و قدرداني از احساسات همسر بسيار مؤثر است؛ مثلاً من مي خواهم از تو تشكر كنم. اگر يك مشاجره خيلي به بن بست رسيد، 20 دقيقه به خود فرصت دهيد و پس از اين كه هر دو خونسردي خود را به دست آورديد، دوباره گفتگو كنيد.

بر نيمه روشن تمركز كنيد

نكته آخر
يك ازدواج خوب بايد شامل منبع غني اي از موجهاي مثبت باشد. در بانك احساسات خود بيشتر پس انداز كنيد تا وزن نكات مثبت زندگي از منفي هاي آن بيشتر شود. از ازدواج بايد مراقبت كرد و به آن اهميت داد تا محكم و پر معنا بماند

برگرفته از تارنماهای روانشناسیsize

سه رمز موفقیت در ازدواج

peyvandegolha — Tue, 21 Apr 2009 05:55:18 GMT

چند تن از دوستان خواسته اند خيلي كوتاه و مختصر رمز موفقيت در ازدواج را بگويم!!

به نظر من سعادت و خوشبختي در زندگي زناشويي يكي از مهمترين اهداف و آرزوهاي هر

انساني مي باشد لذا براي رسيدن به اين هدف بزرگ بايد سعي و تلاش زيادي را هم متحمل

شد زيرا هر قدر هدف بزرگتر باشد بايد تلاش هم بيشتر گردد از طرفي بزرگان گفته اند:

نابرده رنج گنج ميسر نمي شود

ولي متاسفانه از آن جايي كه بسياري از جوانان ما عجول و راحت طلب هستند هميشه به

دنبال راه هاي كوتاه و آسان مي گردند!

اين گروه بايد بدانند براي رسيدن به هر هدفي يك سري فرمول ها و فاكتورهايي لازم است .

بايد كارهايي را انجام داد و گاهي بايد از انجام كارهايي صرف نظر كرد و ازدواج نيز از اين قاعده

مستثني نيست.

در مباحث قبلي اين وبلاگ به فاكتورهاي مهم و موثر در ازدواج موفق مفصلا" اشاره شده

است .

آنان كه علاقه مند هستند از تجارب ديگران براي بهبود زندگي خود استفاده كنند مي توانند

مباحث قبلي را مطالعه نمايند .

آن چه بايد انجام دهيم و يا از آن چه بايد دوري كنيم را يك به يك اشاره كرده ام. كه اميدوارم

هر كسي با توجه به شرايط خودش بتواند از آنها بهره لازم را ببرد.

و تاكيد مي كنم همه عوامل در رسيدن به سعادت مهم هستند. ولي در جواب دوستان جوان

و عجولمان به طور خلاصه مي توانم بگويم:

به نظر من سه نكته در رسيدن به خوشبختي در زندگي زناشويي شايد مهمتر از بقيه باشد.

اول: عشق و محبت خالصانه

دوم صداقت محض ( در محض بودن صداقت تاكيد فراوان دارم.)

سوم به كار بستن فرمايش امام علي ( ع ) در تمام مراحل زندگي:

آن چه را براي خود مي پسندي براي ديگران نيز بپسند و آن چه براي خود نمي پسندي براي

ديگران نيز مپسند.

براي همه آرزوي خوشبختي دارم.

اهمیت آموزش در خانواده

peyvandegolha — Wed, 08 Apr 2009 09:04:18 GMT

يك اصل كلي و ثابت در تمام فرهنگ ها اين است:

خانواده سالم و سعادتمند جامعه سالم و سعادتمند را مي سازد.

خانواده اي سالم و خوشبخت است كه هر كسي جايگاه خودش را بشناسد و نقش خودش را

به خوبي ايفا كند.

مرد و زن بايد نقش مرد بودن و زن بودن را بشناسند و بتوانند از عهده مسئوليت هاي خودشان

برآيند.

ابتدا بايد همسر خوبي باشند و بتوانند از عهده مسئوليت همسر بودن به خوبي برآيند و بعد از

گذر از اين مرحله به فكر پذيرفتن نقش والدين باشند.

كسي كه همسر خوبي نباشد هرگز نمي تواند پدر يا مادر خوبي باشد!

كسي كه همسر شايسته اي باشد و بتواند خود و شريك زندگيش را خوشبخت كند مي تواند

موجود ديگري به نام فرزند را هم خوشبخت نمايد.

پس نتيجه مي گيريم نقش همسر بودن مهمتر از پدر يا مادر بودن است.

وقتي همسر خوبي باشيم ، والدين خوبي نيز خواهيم بود و مي توانيم فرزندان خوبي تربيت

كنيم كه آنها نيز بتوانند در اين تربيت نقش خودشان را به خوبي آموزش ببينند و در نتيجه در

آينده خانواده سعادتمندي را تشكيل دهند.

مي بينيم كه اين امر همچون چرخه اي است كه مدام در تكرار است و اگر اين چرخه درست

انجام شود خانواده ها و جامعه خوشبختي خواهيم داشت و اگر مهره اي در اين چرخه بد

عمل كند متاسفانه نتايج منفي به بار خواهد آمد.

لذا نقش آموزش در خانواده بسيار مهم است بايد والدين چگونگي زندگي كردن را به فرزندان

بياموزند.

بايد بچه ها را با واقعيات و مشكلات زندگي آشنا كنند.

متاسفانه امروزه والدين تربيت را فقط در فراهم كردن امكانات مادي و رفاهي و تحصيلي

فرزندان مي دانند در صورتي كه زندگي ابعاد وسيع و پيچيدگي هاي زيادي دارد كه بايستي

بچه ها با آن روبرو شوند و به آنها آموزش داده شود.

بايد به پسرها مرد بودن و به دختر ها زن بودن را آموخت.

( البته كلمه مرد و زن دو كلمه اي هستند كه خود دريايي از معنا و تعهد و تعبير و تفسير است

كه نيازمند بررسي و تعمق بسيار مي باشد و درك و آموزش معناي واقعي اين دو كلمه هنري

است بسيار ارزشمند.)

بايد عشق ورزيدن و چگونگي دلدادگي را به فرزندان آموخت.

بايد ياد داد كه با اولين نگاه و لبخند و مهرباني دل نبازند.

بايد به فرزندان ياد داد كه به دست آوردن دوستي و محبت و عشق آسان است ولي حفظ و

تداوم اين روابط مشكل است و نيازمند تلاش بيشتري مي باشد.

بايد تلاش براي خوب بودن و بهتر بودن را به بچه ها آموخت.

بايد صبر و گذشت و فدا كاري را به جوانان ياد داد.

بايد تحمل سختي ها را آموزش داد.

بايد ياد داد كه دوست و همدم واقعي كسي است كه در سختي ها و مشكلات همراه شود.

بايد به جوانان ياد داد كه زندگي فقط ماديات نيست ! و ماديات خوشبختي نمي آورند!

بايد فرزندان را با معنويات آشنا كرد.

بايد سازگاري را به بچه ها آموزش داد.

درك متقابل و درك شرايط ، هنري است كه بايد از كودكي به فرزندان آموخت!

و بسياري از نكات ريز و درشت ديگري در زندگي هست ، كه بايد والدين به فرزندان بياموزند. تا

آنها در آينده بتوانند اين آموخته ها را به فرزندانشان منتقل كنند .

حال اگر كساني هستند كه والدينشان كوتاهي كرده و آموزش هاي لازم را نداشته اند مي

بايست خودشان از طريق مطالعه و تحقيق اين نواقص را برطرف نمايند و سعي كنند با به كار

بستن تجربيات و آموزش هاي تاييد شده راه درست را پيدا كرده و چرخه زندگيشان را در مسير

صحيح به گردش در آورند.

بعضي از جوانان خود را به آب و آتش مي زنند تا به آن چه مي خواهند برسند گاهي با وجود

موانع و مخالفت هاي فراوان تلاش مي كنند تا در امر ازدواج به خواسته هايشان برسند و به

محض اين كه خطبه عقد جاري مي شود خيالشان آسوده شده فكر مي كنند كه همه چيز

تمام شد! و خوشبختي را يافته اند در حالي كه به قول دوست محترمي، جوان ها بدانند

سفره عقد پايان كار نيست زيرا كه ابتداي شروع مسئوليت ها ست و بايد بعد از عقد سعي و

تلاش جوانان صد چندان شود ، تا اين رابطه و پيوند را به نحو صحيحي حفظ كنند. و چگونگي

اين تلاش نيازمند تربيت درستي است كه جوان، ابتدا بايد در خانواده ياد

مي گرفته و غير از اين اگر باشد مي بايست از مشاوران آگاه در اين زمينه كمك گرفته تا در

زندگي موفق باشند. و اگر جوانان در اين راه تلاشي نكنند نتيجه مثبتي نيز نخواهند گرفت. و

همين امر باعث جدايي بعد از آن همه اشتياق بين دو نفر مي شود.

اميدوارم همه ما ياد بگيريم كه زندگي كوتاه ولي بسيار زيبا و با ارزش است و در اين زمان

كوتاه بايد از زندگي لذت ببريم لذا استفاده از آموزش ها و تجربيات ديگران موجب مي شود در

اين گذر زمان و اين عمر كوتاه مرتكب اشتباه نشده و از كيفيت بيشتر زندگي بهره ببريم.

سال نو مبارک

peyvandegolha — Mon, 30 Mar 2009 09:23:18 GMT

اگر دگرگوني مثبتي در نگاه و دلت رخ داده سال نو مبارك وگرنه به تقويم ها نمي توان

اطمينان كرد.

اين يكي از پيامك هاي تلفني بود كه بين دوستان رد و بدل مي شد.

گاهي در بعضي از جملات كوتاه نكات ظريف و قابل تاملي نهفته است .

طبيعت هر ساله متحول مي گردد و اين دگرگوني آن قدر مسرت بخش است كه آن را جشن مي گيريم.

به راستي آيا در درون ما انسان ها نيز تحول و دگرگوني صورت مي پذ يرد؟

آيا آن قدر كه به فكر تحول طبيعت هستيم و براي اين تغيير و تحول ثانيه شماري مي كنيم و خود را آماده

مي سازيم ، نسبت به تغييرات خودمان نيز دقيق هستيم؟

آيا همان طور كه در بهار طبيعت همه چيز را شاداب و با نشاط و زيبا مي خواهيم و از اين دگرگوني لذت

مي بريم نسبت به تحولات دروني خودمان نيز چنين احساسي داريم؟

چند درصد از ما آدم ها چنين نگرشي داريم؟

چه ميزان از افكار و عقايد و اعمال و گفتار ما تغيير كرده است؟

چه ميزان از اين تغييرات مثبت بوده است؟

خوب است در اين روزهاي زيباي بهاري كمي خودمان را مورد قضاوت قرار دهيم.

به دور از ديگران و در خلوت خود افكار و اعمال و گفتارمان را سبك و سنگين كنيم و خودمان را مورد

بررسي قرار دهيم.

اميدوارم ما آدم ها نيز هم چون طبيعت سرشار از اميد و نشاط و شادابي و طراوت باشيم .

و تغييرات مثبتي را در درونمان احساس نماييم.

شادكام باشيد